Yume no Akichi :: Vocaloid

*No Vocal Guide อาจไม่เจอใครแม้มองออกไป อยู่เพียงลำพัง ไม่เหลือสิ่งใด เสียงที่ติดอยู่ภายใน คือเสียงของฉันเอง รู้ใช่มั้ย ว่าครั้งนึงเรา เคยวาดเพลงที่ปลายฝั่งฝัน คำเป็นพัน สร้างเป็นทำนอง คือสัญญาณของการเดินทาง แล้วรู้มั้ย ว่าในวันหนึ่ง โลกทั้งใบนั้นจะเปลี่ยนแปลง ด้วยสองมือของเรากำหนดเส้นทาง อยากเติบโตไปพร้อมกับเธอ แต่ในความเป็นจริง ไม่เป็นดั่งใจ ก็แค่คำรำพัน ที่เคยเอ่ยไป ฝันกลับถูกทำลาย แผดเผาเสียงเราแหบจนเหือดหาย เราเคยบอกตัวเอง “ก้าวเดินต่อไป” “ก็แค่ขยับขายากเย็นยังไง” แต่พอใกล้ถึงเวลา กลับไม่กล้าก้าวต่อ […]

Read Article →

Iroha Uta :: Vocaloid (TVsize)

*No Voice Guide จะขอบันดาลทุกสิ่งอันที่ปรารถนา เป็นสัตว์สี่ขาผู้ซื่อสัตย์ตัวนี้ ผูกและมัด จับตรึงไว้ อยู่ในโซ่ตรวน โปรดเตือนเราทีว่าใครคือเจ้าของ จะเข้าคลอเคลียเป็นดั่งแมวที่เธอร้องขอ จะมานัวเนีย ร้องเหมียวข้างกายตลอด ด้วยปลายนิ้ว ด้วยปลายเท้า และปากข้านี้ จะบรรณาการตามที่ใจท่านปรารถนา แต่ใครกันที่เป็นเจ้าของ และใครกันที่ตกเป็นรอง แต่ละคนครอบครอง รวมกันเป็นความหมายเดียวกัน ดั่งบุปผาหอมโชยกลิ่นนาน ผลิบาน และร่วงโรย ไม่มีใครจะคงอัตตาได้ตราบนิจนิรันดร์ ยังเฝ้าถามตัวเอง ฉันอยากรู้ ถึงแก่นจริงเก็บซ่อนไว้ ดั่งหุบผาเขาทรนง จะตรงข้ามเลยไป กลิ่นรัญจวนห้อมล้อมฝันไอกลิ่นอันหอมหวาน […]

Read Article →

Never Lost Word :: Kagerou Project♪

เอ่ย “สวัสดี” เสียงของกระจก จะบอกทายทัก รับวันใหม่นี้ แค่คนหม่นหมองที่ใครเขาคงไม่อยากจะมอง ตั้งแต่รอยยิ้ม แสร้งทำ มันบอก จรดตัวตน ถ้อยคำ แปร่งหู ทำไมพวกคนอื่นเขา ไม่เป็นแบบเรา ไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหน ความรู้สึกมากมาย ต้องการจะเอ่ย แต่กลับเก็บงำ ซ่อนทุกสิ่งไว้ ถ้อยคำที่ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะสื่อยังไง ไม่อาจมองตา ทอดตัวลงต่ำ อึกอักในคอ “ไม่ยอมพูดจา” ใครใครก็ดูว่าฉันเป็นคนขลาดกลัว กว่าใครเขา เปล่งประกายด้วยสีขาวผกาบนต้นนับพัน ฉันยังอยู่เพียงลำพัง เฝ้ามองอย่างคนอิจฉา […]

Read Article →

Donut Hole :: Vocaloid♪

ขอทบทวนเรื่องราวดูใหม่ ทำไมนะเราจำอะไรไม่ได้ซักอย่าง นึกยังไงก็นึกไม่ออก แต่ภาพนึงมันยังฝังตรึงไม่ห่าง เก็บเศษส่วนทุกตัวมาเชื่อมต่อ ที่ฉันเห็น มีเพียง กรอบหน้านั้น รู้ทั้งรู้ว่าเคยรู้จัก ทำไมพวกเรา กลายเป็นคน ที่ไม่รู้จัก โลกทั้งใบเคลื่อนตัวหมุนต่อ ตะวันสีแดงดวงเดียวต้องตามให้ทัน ไม่สนใจไม่แคร์เท่าไหร่ แต่ตัวฉันเองยังตามแสงเงาพระจันทร์ เก็บเศษดาวทุกดวงมาสานต่อ ที่ฉันเห็น มีเพียง กรอบหน้านั้น สายฝนที่เริ่มรินไหลหลั่ง ที่ข้างใน ลำพัง ไม่มีใครได้ยิน ไม่อาจรู้ ไม่อาจจำ ก็เป็นเพียงร่างที่ว่างเปล่า ฉันคงจะทำให้เธอต้องเจ็บและปวดและร้าวเกินไป แต่ตัวฉัน ยามหลับตา […]

Read Article →

No Logic :: Vocaloid♪

ทำไมคนบางคนต้องฝืนทนทุกวัน ทำไมคนเราเองจึงเฝ้าแข่งขันกัน? เดินตามทางที่เขียน ชีวิตก็ง่ายดาย แต่ใช้ชีวิตซ้ำๆแล้วไม่เบื่อหรือไง ทำไมคนจะนอนต้องฝืนถ่างสายตา หรือแค่คิดจะพักยังต้องตื่นขึ้นมา เขาว่าชั่วชีวิตต้องเลือกสิ่งที่ดี แต่ใครคือกรรมการที่ต้องตัดสินมัน? มันเป็นธรรมดาถ้าล้มและกลิ้งไป มันเป็นธรรมดาถ้าหลงจนท้อใจ รีบๆใช้ชีวิตเพื่อหาสิ่งที่เป็น แต่โลกทั้งโลกก็หมุนช้าๆเกินเข้าใจ ยอมลองเดินตามทางที่เขาขีดเขียนมา นานๆไปใจเราไม่กล้าหักเหมัน ตัวตนคนที่เหลือก็แค่เศษร่างกาย ดั่งคำว่าใช้ชีวิตค่อยๆเลือนหายไป คะแนนนับร้อย บอกคะเนมา ว่าคนมีค่าซักเท่าไหร่ แต่ตัวของฉัน อยากจะลองเดิน ก้าวเกินคำว่าร้อยไป ไม่เป็นไร หากว่าล้มเท่าไหร่ อย่าไปกลัว ผู้คนเบื้องบน ฟังให้ดี ตอนนี้ฉันร้องเพลงออกมา แม้ชีวิตเราถูกกรอบล้อมเอาไว้ใต้ท้องนภา […]

Read Article →

Datsugoku :: Vocaloid♪

“ในตอนนี้ เราน่าจะโอบกอดผืนฟ้าเดียวกันไว้แท้ๆ แต่ว่าเมื่อไหร่กันนะ ที่ความคิดของเราสวนทางกัน” ภายในเขตแดน อยู่ในโลกทมิฬหมอกควัน เสาสูงปกคลุม และบดบังทุกสิ่งที่เป็น ไม่เคยรู้จักว่าเหล่าพืชพรรณ มีสีสันเป็นอย่างไร? “ถ้ามัวแต่รอ ชั่วชีวิตต้องรอต่อไป วนเวียนอยู่ใน เกมแห่งการปกครองพื้นดิน ที่ใครคนหนึ่งขีดเขียนขึ้นมา” ชีวิตที่ออกเดินตาม กลไกปืน ขู่บงการ ลองถามดู ว่าเรายังเป็น ”คน” รึเปล่า เธอยังคงพึมพำ “พอกันทีเถอะ อยากหนีไป จากโลกนี้” ออกทะยานตามหา สิ่งหนึ่ง ที่เคยให้สัญญาไว้ ถ้าก้าวพ้นประตู […]

Read Article →