Kimi no na wa หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ – Symphonic Suite

เปิดตาขึ้นมา เอ่ยพูดคำทักทาย
เหตุใดเธอ จึงทำเหมือนเมินมองผ่านกันไป ราวคนไม่เคยรู้จัก

“ช้าเกินไป ต้องให้รอทั้งปี”(อย่าให้รอทั้งปี)
แต่ที่จริงที่เราวิ่งมา แทบหยุดเวลา หมดแรงสิ้นลมหายใจ
จิตใจฉัน มันก้าวทะยานกระโดดลงมาจนแซงหน้าทั้งร่างกาย…

แค่เพียงเสี้ยว นาทีนี้ ที่เราได้ อยู่เคียงข้าง อยากจะอยู่ใกล้ตัวเธอ
หนึ่งชีวิต หนึ่งความฝัน หนึ่งความหวัง หนึ่งคำขอ ปรารถนาอย่าแยกเราไป
ถ้อยคำหนึ่งคำและเสียงของเธอ ติดตรึงในใจมาแสนนาน

แต่เราก็ยังไม่รู้จะเอ่ย พูดมันไปได้อย่างไร

อยากให้เธอรับ รับรู้ ว่าชาติๆก่อน
ได้ออกตามหา หาเพื่อพบเจอ
จะผ่านจะข้ามกาลเวลา กี่ครา ทุกชาติไป
จะคอยติดตาม เพื่อจะ เห็นรอยยิ้มของเธอ

หากวันหนึ่ง แม้ว่าฉัน ต้องเริ่มต้นใหม่
จากจุดสุดท้ายที่แยกเราไป

ดั่งดาวล้านดวง มีเพียงหนึ่งเดียวที่เฝ้ารอ
ไม่ว่าอย่างไร จะเฝ้าหาจนเจอ

จากหนึ่งรึว่าศูนย์ จะข้ามผ่านมัน
เพื่อจะข้ามไปสู่วัน วันที่มีเธอ

Nandemonai ya

สายลมโบก​ผ่านและพัด ได้พาความเหงา เข้ามาสู่ใจฉัน
สายลมโบกผ่านคลอเคล้า เสียงเพลงแผ่วๆ จากที่ใดกัน

ฟ้าสีหม่น กลั่นทอแปร เปลี่ยนเป็นสายฝนร่วงหล่นลงมา
ฟ้าจะเปลี่ยน และเปล่งแสงงดงาม แตกต่างจากที่เคยเป็น

อีกเพียงแค่เสี้ยวนาที อีกแค่เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น
จำต้องพูดคำลา จากกัน
อีกแค่เพียงแค่เอื้อมมือเดียว อีกแค่เพียงเอื้อมมือเท่านั้น

เพียงแค่เอื้อมมือเดียว จะได้เจอเธอ  

ผ่านเวลามา เพื่อพบเธอ
ผ่านเวลา ออกเดินทาง เพื่อให้ได้เจอ
หยุดเวลา กลับไปมอง แต่ที่ตรงนั้นน่ะ
“ปราศจากภาพของเธอ”

ไม่มีเธอ ไม่เหลืออะไร
ไม่มีเธอ เราคงไม่เหลืออะไร

ต่อจากนี้ เราจะออกเดินทาง [จะปฏิญาณ]  เพื่อหาเธอ

Spakle

เหมือนทั้งโลก นั้นมีกำแพง
ขวางและกั้นทางให้เราไม่ได้เดินต่อ

แต่ฉันก็รู้ดีว่ามันคือ
ทางที่ทำให้เราเข้มแข็ง

กาลเวลาและการร่ำลา
ทรายที่ร่วงลงมาก็คือวันที่เลยผ่าน

ฉันต้องวิ่งทะยานตรงไป
ไปเจอเธอที่ฟากฝั่งไกล

ฝันที่ฉันเห็น คือภาพของที่ใหม่ๆ แปลกจากที่เคยเป็น
ภาพสีสันของฟ้า ที่ดูไม่คุ้น ดูแปลกตา
หน้าต่างของห้องเรียนที่อยู่เริ่มเปลี่ยนไป
กับขบวนรถไฟที่วิ่งบนรางเดิม เริ่มการเดินทาง

กลิ่นอายเคยคุ้นยังคงอยู่ ติดตรึงเราด้วยสายใยผูกพัน
หนึ่งคำบรรเลงเสียงทุกถ้อยคำ จดจำยังดังก้องในหัวใจ
หากวันนึงแม้เราต้องจาก ปิดฉากลงด้วยเสียงเพลงสุดท้าย

หากว่าบันทึกและเรื่องราวจะถูกลบ [แต่ร่างกายเราจะจดจำ]
[และจะจารึกด้วยจิตใจ]

ถ้าหากว่าฟ้ากำหนดทางให้เดิน
จะขัดขืนรึจะฝืนดวงชะตา
แต่ไม่ว่าเราจะอาจเอื้อมมือไปเท่าไร
ไม่มีทางเลือกทางที่เราเคยใฝ่หา
ไม่ว่าพรุ่งนี้ เราจะไม่ได้พบเจอ
นาฬิกายังหมุนไม่คิดยั้งและหยุดรอ
อยู่บนเส้นทางหนึ่ง อยู่บนโลกเรา
ก้าวเดินต่อไป ก้าวเดินต่อไป
ตามเส้นทางของเธอเอง

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s