Souzou Forest :: Vocaloid

ยินเสียง “ก๊อกก๊อก” ที่เคาะเป็นจังหวะ

สายลมที่โชย พัดผ่านบานหน้าต่างนี้

เมื่อลองเปิดออก ก็จะเจอกับเสียงนกตัวหนึ่งแว่วเสียงมา

 

ปิดหน้าหนังสือที่ค้างลงในมือ

ถามว่า“เธอคือ ใครและมาจากที่ แห่งไหนกัน”
แสงที่ทอมา ยังปิดตาด้วยผ้าดำ ที่ไม่พร้อมจะเปิดออก

หากว่าโลกนี้นั้นไร้ซึ่งความต่าง

ก็มีแค่เรา ตัวคนเดียวอยู่ตรงนี้

แล้วใครบางคน ที่จะยอมมาเข้าใจ เราจะเจอบ้างไหม

 

ป่าลึก ซับซ้อน ซ่อนไว้ นอกตัวเมือง

บ้านของเราเอง ที่ยังคงหลบห่าง จากผู้คน

แสนไกลเกินไป ไม่ว่าใคร ก็ไม่เคยคิดจะเข้ามาเยือน

 

อย่าสบสายตาเลย

ทำใจให้เข้มแข็งแบบนี้

ไม่ว่าต้องเหงาเท่าไหร่ ก็คงไม่เจ็บ

แต่ละวัน ที่ผ่านพ้นไป เป็นแค่เงาภาพสะท้อน

 

เคยอ่านแค่นิทาน โลกที่แท้ เราไม่เคยรู้

อยากจะเปิดดู มองโลกทั้งใบ ลองพลิกดู

แต่หากทำไป ตัวเราจะผิดไหม?

 

เสียง “ติ๊กๆ” นาฬิกาเริ่มจะหมุน

แต่ว่าเราก็คง ไม่เข้าใจว่าทำไมกัน ตัวฉันต้องเกิดมา

แต่ภายในใจไม่เคยหยุด

 

คิด คิดแล้ว จินตนาเรื่องแปลกไป

ในโลกหนึ่งใบ เรื่องราวที่ผูกโยงใย มันมากมายเหลือเกิน

ฉันยังคงรอมันอยู่

เสียงหนึ่งที่ดัง “ก๊อกๆ” ที่ประตู

 

 

 

วันนี้ ฉันนั่งคิดเพ้อไปพลางๆ

สายตามองไป ที่นอกหน้าต่างนั้น

แล้วในทันใด ก็ได้ยิน ใครซักคนที่ผ่าน แว่วเสียงมา

 

ดื่มค้างทิ้งไว้ เจ้าแก้วชาในมือ
ล้มลงทันใด จนกระเซ็นไปรอบตัว
“ไม่รู้ทำไงดี”

มองออกไป เจ้าประตูนั้นยังคงปิดอยู่

 

หากสบสายตาใคร
จะยืนนิ่งงัน ไม่เคลื่อนไหว
เพราะว่านั้นคือคำสาปที่ฉันได้รับมา

อยู่ภายในสายตาที่สะกดคนเหล่านั้น

 

แม้แต่โลกนิทาน ก็ได้สอนให้เราเรียนรู้

ว่าเจ้าจอมมาร ได้เพียงขู่โลกให้เกรงกลัว

นั่นคือตัวตนของฉัน ผิดที่เกิดมา?

 

“ก๊อกๆๆ” ดังกังวานที่ประตู

มันทำให้ใจเราเอง ทั้งใจต้องไหว

แต่คำๆนี้คงไม่พอ

ที่จะบรรยายเรื่องทุกอย่าง

 

คิด คิดแล้ว ยังแปลกใจว่าเหตุใด

เจ้าประตูซ่อนตัวของเราที่ปิดไว้มาแสนนาน

เสียงดังเมื่อยามมันเปิด
ง่ายดายเกิน กว่าที่ตัวฉันเคยเข้าใจ

 

 

หากปิดตาเอาไว้ หลบซ่อนกายของฉันเอาไว้แบบเดิม
เธอนั้นคงจะมองอย่างไม่เข้าใจ

“ถ้าเธอเดินเข้ามา สบสายตาคู่นี้ ที่มันต้องสาป
เธอคง จะต้องกลับกลายเป็นหิน”
“เรื่องกังวลแบบนั้น หากใช้ชีวิตไป
ก็คงต้องเจอ กับเรื่องอันน่าหวาดกลัวเหมือนกัน”

ถ้าโลกนี้มีความอุ่นใจ ช่วยปัดความทุกข์ให้พ้นผ่าน
ฉันว่ามันก็ดีนะ

 

 

เสียง “ตึ๊กตั๊ก” จังหวะใจเริ่มจะหมุน

ส่วนที่เคยขาดไป

เริ่มเติมให้ห้วงทำนองสี่ห้องเป็นบทเพลง
บรรเลงกังวานลึกในใจ

 

ฉันได้รู้ สิ่งที่เธอได้บอกมา

ว่าในเวลาที่ตัวของเราต้องหลงทางไปนั้น
ถ้าใครซักคนยังอยู่ จะไม่ถูกทิ้งให้ลำพังอย่างแน่นอน

 
สั่นไหว “ริกๆ” เมื่อสายลมพัดมา

พลิ้วโชยตามลมที่ผ่านมาในหน้าร้อน

ผ้าคลุมบางเบา ที่ยังคอยโอบล้อมกายที่เธอให้ฉันมา …

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s