Aku no Arubaito :: Vocaloid Parody

หากคุณเป็นเจ้าของร้าน ผมคงเป็นเพียงเด็กขายของ
ด้วยค่าแรงที่ต่ำเหลือเกิน หมดอารมณ์จะทำทุกงาน
หากมีทางจะถอยหนี ผมจะบอกลาออกทันที
เพื่อลี้ภัยจากงานพาร์ทไทม์ แม้เป็นมารผมก็จะทำ

(กาลครั้งนึงนานมาแล้ว จริงๆแล้วก็แค่สามปีเท่านั้นแหละ
…มีร้านที่เคยเจริญรุ่งเรืองมาตลอด
ด้วยแรงสนับสนุนจากเบื้องหลัง
จากพนักงานผู้มีสีหน้าโอดโรยคนนั้น)
ครั้งที่ผมเข้าทำพาร์ทไทม์ สาเหตุมาจากอะไรหนอ
ก็เจ้าหนี้ วิ่งเข้ามาจีบ ทุกวันวิ่งหนีเกือบไม่ทัน

แล้วเพราะงกหรือเพราะค่าเงินที่ตกต่ำวันนั้น
ผมก็เลยถูกเพิ่มงาน แบ่งกะเป็นยี่บสี่ชั่วโมง

 

หากว่าแม้ลูกค้าเก่าจะอยู่ข้างซักแค่ไหน
ถ้าเจ้านายมาหักเงินก็คงต้องล้มละลาย
ได้แต่ยืนตัวสั่นเก็บตังค์ไม่ให้ขาดทุกราย

และยังคงโชคดีที่เรายังไม่แห้งตาย

 

ก็คุณเป็นเจ้าของร้าน ผมเป็นเพียงเด็กขายของ
ไม่มีเบรค ไม่มีพักงาน ไม่ให้ลา ไม่ให้เปลี่ยนเวร

หากมีทางจะว่างเว้น แม้สักวันก็คงจะดี
เพื่อลี้ภัยจากงานพาร์ทไทม์ เข้าโรงบาลฯผมก็จะทำ

 

ในวันนึง ผมเข้าไปเยือนมินิมาร์ทที่อยู่ติดกัน (เสียงประตูเซเว่น)

พบหญิงสาวอ้วนตันคนหนึ่งนั่งรอคอยหน้าแคชเชียร์
ผมรีบหนี รีบเดินไปต่อแถวอื่น เพราะหากว่าเธอนั้น
ท่าทางขี้เกียจเหลือเกิน หากไปรอก็คงเป็นวัน
แต่ว่าเธอนั้นกลับบอกให้ผมมาทางนี้
ที่เคาท์เตอร์ว่างอยู่จะช่วยเชคเอาท์ให้ไว
เอาล่ะโอเค ก็เธอบอก สนองตอบให้ไป
แต่ทำไมกัน ไม่อาจกลั้น หยดน้ำที่ไหลมาจากตา

 

หากเธอเป็นเด็กขายของ ผมก็คงคือ คุณลูกค้า
กระแทกถุงเลย์ใส่เท่าไร เธอก็คงจะไม่สะท้าน
เธอบอกมาว่า”ของหวานดูน่าทานจังเลยนะคะ”
ยิ้มและกดปุ่มเครื่องคิดตังค์ เหมือนทุกครั้งที่เราผ่านมา

 

(เมื่อพวกลูกจ้างเริ่มทนเจ้าของร้านผู้เอาแต่ใจไม่ไหว
ต่างก็พากันสไตรค์ แล้วออกจากงานไปทีละคน ทีละคน

เหลือไว้แค่เจ้าของร้านที่ดูสิ้นหวัง
กับพนักงานพาร์ทไทม์หนึ่งคน..ประเด็นคือ เลย์มันไม่ใช่ของหวานนะครับ)

 

ในวันนึงผมเข้าไปเจอเจ้าเด็กใหม่คนนั้น
ท่าลุกลี้ลุกลน เหมือนกับว่าลืมเอาสิ่งของมา
คงเป็นชุดที่ต้องเตรียมมาเพื่อใส่ทำงานล่ะมั้ง?
ผมก็เคยลืมเหมือนกัน เลยเข้าไปและช่วยแก้ไข

 

 

“เอาล่ะ นี่คือยูนิฟอร์มอยากจะให้เธอใส่ไว้
อยากให้เธอทำหน้ารับแขก ยืนที่เคาท์เตอร์นั่นไง
ไม่เป็นไร เพราะพวกเราต่างก็ใส่ไซส์เอ็ม
ไม่มีใคร จะล่วงรู้ว่าเป็นเสื้อผ้าเค็มแน่นอน

 

ก็ทำงานมาตั้งสามปี เธอ90วันเท่านั้น
เพราะพาร์ทไทม์มันชอกช้ำเกิน
มีแต่ความทรงจำโหดร้าย

 

หากว่าเธอถูกเค้าเรียกว่าบ้าบอสักเพียงไร
ผมไม่ต่างจากเธอสักเท่าไร

เพราะว่างานเราไม่ต่างกัน
กาลครั้ง ครั้งนึงยังมีร้านหนึ่งตั้งอยู่ตรงนี้
โดนเจ้าหนี้นับร้อยมาขู่ จนต้องยอมทนปิดร้านไป
แล้วผู้ที่ เคยเป็นนายที่อยู่ในที่แห่งนั้น
ก็คือเมเนเจอร์ผมเอง สุดโหดเกินจะบรรยายไหว
หากว่าลูกค้าเก่าเกลียดนายผมซักแค่ไหน
หากว่าคนทั่วไปอยากขับไล่ซักเท่าไหร่
ไม่เป็นไร ผมบอกเอาเลย “กระทืบมันให้ตาย”
ก็ตอนนี้ได้ออกจากงานตามที่ใจต้องการ (ไม่ต้องทุกข์ใจอีกแล้ว)

 

“ขอบคุณที่ดูแลกันมาถึงตอนนี้นะครับ”

 
หากเธอเป็นเมเนเจอร์ร้าน ผมคงเป็นเพียงเด็กขายของ

หากวันใดเงินค่าจ้างสูงขึ้นมากกว่าวันนี้
แล้วค่อยโทรมาอีกซักที ผมจะพิจารณาอีกครั้ง

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s