Rainbow Butterfly ::Vocaloid

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=IAqMy8dKBZA]

ดั่งฟ้า เรืองส่องไป แสงแห่งดาว บนฟ้าไกล
เพียงหมู่เมฆ ที่ลอยคล้อย คล้อยลงดังหมอกจันทร์

ดั่งห้องที่บดบัง ด้วยฝุ่นออง มองหามัน
ไม่อาจเจอ เลือนหายจางไป ไม่เคยจะกลับคืนมา

ดั่งแสงเทียน ส่องใส คอยส่องทาง ให้หัวใจ
ครั้งจะกล้า ครั้งจะล้า วกและวนอย่างเดิม

สุดท้าย ที่จิตใจ ร้อนระรุม อยู่ข้างใน
ราวกับมัน ต้องซ่อนความร้าวระรวนอยู่เพียงภายใน
เธอคล้อยต่ำจากฟ้า บินร่อนสู่ผืนดิน
เพียงเพราะปีกโบยบิน มันล่องลอยไป ไม่กลับคืนมา

หากว่าเราลองมองให้ดี จะพบความจริงที่มี
แค่เธอเปลี่ยนความคิดเดิม เริ่มเข้าใจว่าเราเหมือนกัน
ดั่งปลายนิ้วที่เราสัมผัส จะรับรู้ได้ใช่ไหม?
ว่ามันอ่อนโยนเท่าไร อุ่นเพียงไหน ฉันอาจได้รู้

จะต้องเดินฝ่าไป ทางอีกไกล สักเท่าไร
ไม่เคยรู้ ว่าความหนาวเข้ามาเยือน เมื่อใด
ดั่งน้ำตาหลั่งริน เมื่อปีกโบยบินหายไป
อาจไม่รู้ ว่าฉันยังคงเฝ้ามองดูเธอ

“แค่ฉันอยากจะลบ ลืมทุกสิ่งทิ้งไป”
คำล่อหลอกคำนี้ ทำให้เรื่องราวจบลงใช่ไหม?
จากตอนนี้ สุดปลายเส้นทาง
ดั่งสายตาอันแสนอ่อนโยน
เมื่อต้องปิดมันทิ้งไป เยื่อใยใดไม่อาจเหลือเลย

ดั่งหิมะปกคลุมฟ้าคราม อยู่แค่เอื้อมมือเก็บไว้
ภาพวันเก่าเคยทิ้งไป กลับหลั่งไหลล้นเอ่ออีกครั้ง


เธอเคยสอนให้เราเรียนรู้ ว่าความรู้สึกอบอุ่นเป็นไง
เธอเคยสอนให้เราเรียนรู้ ว่าความระทมเจ็บปวดเป็นไง

สิ่งอื่นใด ไม่อาจจะเทียบเรื่องราวสำคัญ คือจิตใจเรา
จง อย่าลืมเรื่องราวเหล่านั้น

สักวันหนึ่ง คงได้เจอ ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนใด
ท่ามกลางปีกที่หายไป จากวันนั้นเราจะได้พบ

เมื่อหิมะเยือกเย็นละลาย เป็นสายฝนลงโปรยพรำ
เมื่อเมฆหมอกเลือนลับไป รุ้งพาดผ่านที่ปลายฟ้าไกล
อาจเป็นเหมือนปีกหนึ่งของเรา ผลัดฤดูแปรเปลี่ยนสี
เมื่อฝนผ่าน ปีกสีเทา เปลี่ยนเป็นรุ้งบินสู่ขอบฟ้า

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s