Recent Articles

Dramaturgy :: Eve

สมองสั่งการให้หลั่งน้ำตา เศษเดนร่างกายใยประสาทเชื่อมมา ความรักความเหงาเปลี่ยนเป็นความด้านชา มนุษย์ เปลือกลวง ปิดอยู่ภายใต้หน้ากาก เป็นเพียงมายา ถ้อยคำ ลวงหลอก ที่พวกเราเรียกกันว่า “ผู้คน” ละครชีวิตเปิดโรงขึ้นมา พวกเราต้องแสดงกว่าจะจบสิ้นไป ชีวิตที่ดำเนินบทเป็นเรื่องราว ไม่มีใครมองมาจากกำแพงด้านที่สี่ บนเวที แม้เราคิดจะหนี ทางออกจากโลกนั้น มันคงไม่มี บทดำเนิน เรื่องเดินไป อ่านมันดู “ฉันเป็นใคร” เป็นเพียงตัวประกอบจอมปลอม เจ้าคนในฉากที่ไร้ตัวตน แต่เมื่อไฟเปิด ตัวฉันจะ ลองดิ้นรนไป หากบทถูกใครเขาหลงลืม Mayday […]

Read Article →

Berserk :: Mafumafu

ผูกด้ายชีวิต ตามหารูร่องรอยสอยผ่าน หุบปาก และห้ามลมหายใจ ตะเข็บร้อยกรองเช่นดังกรงแห่งร่างกาย ถูกบิดและรัดจนฉันสิ้นความเป็นคน บทเพลงบทนี้ คำทุกคำทุกข์ความที่กลั่น จากเศษและซากของวิญญาณ แต่สิ่งที่มีโดนใครฉุดช่วงชิง สกัดเป็นเสียง ที่เงียบสงัด เช่นจิ๊กซอว์ที่ต่อเรียงกัน หากว่าหายไปชิ้นเดียว เศษชีวิตก็คงกลวงเปล่า ตัวเราสั่นเทา มือละเลงระรัวก่อนความคิด ปลิดชีวิตของเธอ หากโลกนี้กำลังจะจบ ชีวิตใครมันจะจบ ตัวฉันทั้งคนจะจบ ทำไม? อย่าไปสน ถูกย้อม ด้วยด้ายโยงใย ฝังลงผ่านแกนทะลุลงไป เธอนั้นก็คงจะเกลียด ตัวเรากลับชังยิ่งกว่า โลกนี้ ที่ฉัน […]

Read Article →

Kimi mo warui hito de yokatta – ขอบคุณที่ช่วยเป็นคนเลวเหมือนกับฉัน :: PinocchioP

แสงสะท้อนส่องผ่านราตรี แสงไฟของโคมข้างทาง เสียงคุ้นๆจากสิ่งดีๆ เธอเคยเล่าและบอกกันมา ทุกๆเรื่องที่ฉันเคยปกปิดไว้ การพูดและเปิดใจช่างยากเกินกว่า มีเพียงเธอ ที่อาจจะเอ่ยคำพูดได้อย่างจริงใจ ถนนหลบอยู่เบื้องหลัง ซ้ำทางย้ำด้วยรอยฝุ่น ครุ่นคิดติดอยู่ในวังวน ยังหลงทางอยู่ใช่มั้ย มีทางเดิน ให้เลือกเดินขนาดนั้น ทำไมเรากลับยังคง เลี่ยงแสงไป เพราะสายฝนอ่อนโยนที่หยาดจากฟ้า เหมือนกับตัวเธอ ใครใครอาจมองว่าฉันเพ้อไปอีกแล้ว เป็นแค่เพียงเจ้าเด็กคนนึงเท่านั้น ดังปราการแตกหักตามห้วงเวลา จะยังรั้งไว้ในใจ กอดเอาไว้ เช่นรักหนึ่งที่ฉันมี เมื่อมองตะวันที่ตกจากฟ้า ก็คิดถึงเธอทุกๆที ส่งรูปหมา ส่งรูปแมว แล้วบ่นพลางอ่านดราม่าที่ผ่านมา “ละคร […]

Read Article →